نویسنده: کریستینا هالمی-گیلان، LMFT
با آماده شدن خانواده‌ها و کودکان برای «بازگشت به مدرسه»، افکار و احساسات زیادی در اطرافشان موج می‌زند. این در حالی است که در دوران همه‌گیری کووید-۱۹ زندگی می‌کنند و این به چه معناست؟ مدرسه چه شکلی خواهد بود؟ چگونه می‌توانم آماده شوم و چگونه می‌توانم فرزندانم را آماده کنم؟ چگونه می‌توانیم همه اینها را متعادل کنیم؟
ما می‌دانیم که این سال تحصیلی با بهار گذشته که همه ما خود را درگیر یک بحران بهداشت عمومی و دور از محافل اجتماعی خود یافتیم، متفاوت خواهد بود. دانش‌آموزان به خانه فرستاده شدند و از همسالان و دانشگاه‌های خود جدا شدند. بزرگسالان مجبور شدند از روی میزهای آشپزخانه، مبل‌ها و حتی اتاق‌های رختشویی کار کنند. برخی که به عنوان کارگران ضروری شناخته می‌شدند، به دلیل شجاعتشان در دنیای بیرون برای تأمین غذا، سرپناه، تحویل بسته، مراقبت‌های پزشکی و سایر ملزومات برای جوامع خود مورد تجلیل قرار گرفتند. همه ما، در ترس و اضطراب، سعی در درک ویروسی داشتیم که تقریباً هیچ چیز در مورد آن نمی‌دانستیم. این مانند یک چالش سریع بهداشت عمومی بود! و برای برخی، یک ترومای جمعی.
خب، این تابستان عجیب و غریب رو به پایان است و ما به سمت سال تحصیلی جدید و یک ترم ناامن دیگر حرکت می‌کنیم. من شخصاً سناریوهای متعددی را در ذهنم تصور کرده‌ام، در حالی که ذهنم با ناشناخته‌ها دست و پنجه نرم می‌کند، آیا فرزندانم تمام وقت به مدرسه برمی‌گردند، آیا این یک دوره ترکیبی خواهد بود، اگر کسی در دانشگاه به ویروس مبتلا شود چه اتفاقی می‌افتد... احتمال یک سال کامل آموزش مجازی چقدر است؟ من الان پاسخ بیشتری نسبت به شش ماه پیش ندارم. با این حال، آنچه متفاوت است، دیدگاه من است.
به جای اینکه به آنچه که نخواهد بود بچسبیم، می‌توانیم این تجربه را به عنوان آماده شدن برای «یادگیری در یک بیماری همه‌گیر» دوباره تعریف کنیم. این تعریف جدید مطمئناً هیچ تسلی خاطری نمی‌دهد و به هیچ سوالی پاسخ نمی‌دهد، اما می‌تواند به ما اجازه دهد تا یک قدم به عقب برداریم و از زاویه دید وسیع‌تری به این تجربه جمعی نگاه کنیم.
من به عنوان والدین یک دانش‌آموز کلاس هشتم و چهارم و به عنوان یک متخصص سلامت روان، نیت خود را با شما در میان می‌گذارم به این امید که شاید این کار نگرانی‌های والدین دیگر را برطرف کند و همچنین به ما کمک کند تا در حین یادگیری از راه دور با فرزندانمان (که همیشه ما را زیر نظر دارند تا سرنخ‌هایی در مورد نحوه برخورد با عدم قطعیت به دست آوریم) با آرامش خاطر به مسیر خود ادامه دهیم.
۱) این مدرسه به آن شکلی که ما می‌شناسیم نخواهد بود. این یک فرصت یادگیری برای دانش‌آموزان و مراقبان خواهد بود.
۲) می‌توانیم در مورد اینکه این تجربه چگونه خواهد بود کنجکاو باشیم، به جای اینکه به طور خودکار در واکنش‌های جنگ، گریز یا خشکمان بزند.
۳) ما مجبور نیستیم از فرزندانمان انتظار کمال داشته باشیم. و من هم از خودم یا همسرم انتظار کمال نخواهم داشت. دلسوزی ما را به جلو خواهد برد. اگر یکی از فرزندان می‌خواهد وارونه روی مبل کار کند، اشکالی ندارد.
۴) می‌توانیم طرز فکر رشد را در پیش بگیریم. فرزندان ما چیزی بیش از دروس دانشگاهی یاد خواهند گرفت. آنها سازگاری و انعطاف‌پذیری را یاد می‌گیرند و تاب‌آوری را در خود پرورش می‌دهند که همه اینها مهارت‌های ارزشمند زندگی هستند.
۵) می‌توانیم فضاهای آموزشی ساده‌ای را با لوازم مورد نیاز آماده کنیم و سعی کنیم عوامل حواس‌پرتی را به حداقل برسانیم و برای ایجاد تغییرات و تنظیماتی که ناگزیر پیش خواهند آمد، آماده باشیم.
۶) ما می‌توانیم با معلمان فرزندانمان آشکارا و صادقانه ارتباط برقرار کنیم تا بتوانیم در یک برنامه آموزشی معقول که با شرایط منحصر به فرد هر خانواده سازگار است، مشارکت کنیم. ما مدافع خودمان هستیم.
۷) ما به «تلاشی» که فرزندانمان به انجام آن ادامه خواهند داد، توجه خواهیم کرد. تلاشی که آنها برای یادگیری و ادامه سازگاری با نیازهای بهداشت عمومی به کار می‌برند. قدردانی از تلاش آنها، از ارتباطات قوی و پیوندهای خانوادگی پشتیبانی خواهد کرد.
۸) می‌توانیم «گردهمایی‌های خانوادگی» ترتیب دهیم تا با فرزندانمان همکاری کنیم و آنها بتوانند به ما بگویند چه چیزی مؤثر است و چه چیزی مؤثر نیست. ما باید با دلسوزی گوش دهیم و مشاهده کنیم تا بتوانیم عیب‌یابی و حل مسئله کنیم.
۹) ما باید برای مراقبت از خودمان وقت بگذاریم. حتی اگر فقط ۱۵ دقیقه رانندگی تنها با آهنگ مورد علاقه‌مان باشد.
۱۰) ما یک قدم به عقب برمی‌داریم تا روی تصویر کلی تمرکز کنیم و درگیر جزئیات کوچک نشویم... و وقتی نیاز به تنظیم مجدد خودمان داشته باشیم، بارها و بارها به عقب برمی‌گردیم.
روابط با فرزندانمان بسیار مهم‌تر از هر چیز دیگری است. فرزندان ما ما را تماشا می‌کنند و از نگرش‌ها و اعمال ما یاد می‌گیرند. ما به عنوان والدین، باید تمام تلاش خود را بکنیم تا در مواقع عدم اطمینان، قدرت و ظرافت را الگو قرار دهیم و تمام تلاش خود را برای تسهیل رشد سالم آنها انجام دهیم. من کاملاً معتقدم که همه دانش‌آموزانی که برای بازگشت به یادگیری آماده می‌شوند، تمام تلاش خود را می‌کنند تا انتظارات معلمان و مدارس خود را برآورده کنند. برای برخی، یادگیری از راه دور یک چالش بزرگ خواهد بود. برای برخی دیگر، بهتر از یادگیری حضوری خواهد بود. سال تحصیلی شلوغی خواهد بود و من مطمئناً انتظار دارم که تا حد توانم از آن استفاده کنم. اگر متوجه شدید که خانواده‌تان به حمایت بیشتری نیاز دارد، با شبکه پشتیبانی خود یا یک متخصص تماس بگیرید. همه ما در این شرایط با هم هستیم و می‌توانیم دلسوزانه از فرزندانمان حمایت کنیم.
کریستینا هالمای-گیلان، LMFT کریستینا به عنوان مشاور نوآوری بالینی برای خدمات جوانان و خانواده YMCA در سن دیگو فعالیت می‌کند. کریستینا به ویژه مشتاق است تا به جوانان کم‌بضاعت فرصت‌هایی را که شایسته آن هستند، ارائه دهد تا بتوانند علایق خود را شناسایی کنند، پتانسیل خود را شکوفا کنند و در نهایت در خیر عمومی مشارکت کنند. او همچنین از توسعه کارکنان حمایت می‌کند و به فرهنگ محیط کار مبتنی بر رابطه اعتقاد دارد. کریستینا بیش از 15 سال به عنوان پزشک در محیط‌های مختلفی از جمله درمان‌های اقامتی و درمان سوءمصرف مواد کار کرده است.
