Isang mahalagang bahagi ng aming misyon sa kampo ay ang “tulungan ang lahat ng tao na makamit ang kanilang lubos na potensyal”. Isa sa aming mga paboritong paraan upang matulungan ang mga tao na magawa iyon ay sa pamamagitan ng aming Climbing Tower.
Ang mga grupo ng mga cabin ay nagsasama-sama upang umakyat sa pader halos araw-araw ng linggo. Ang mga tao sa lahat ng edad ay humaharap upang hamunin ang kanilang sarili, magsikap nang husto, at malampasan ang kanilang mga takot at limitasyon.
Ang Tore ay isang aktibidad na may hamon ayon sa kanilang pagpili – ibig sabihin, lahat ay hinihikayat na magtakda ng layunin para sa kanilang sarili na komportable sila, at pagkatapos ay hinihikayat sila ng lahat habang sinisikap nilang maabot ang layuning iyon. Ang ilang mga umaakyat ay magtatakda ng layunin para sa kanilang sarili na umakyat hanggang sa tuktok, ang iba ay hamunin ang kanilang sarili na umakyat sa kalagitnaan, ang ilan ay hamunin ang kanilang sarili na isuot ang harness, itali, at hawakan ang pader; anuman ang piliin nila, basta't susubukan nila ang kanilang makakaya – ayos lang ang lahat!
Kahit kailan ka pa nasa kampo, maririnig mo pa rin positibong sigaw, holla, at paghihikayat nagmumula sa direksyon ng tore. Lahat ng nasa Tore ay bahagi ng isang komunidad, sumusuporta at naghihikayat sa sinumang umaakyatAng "belayer" (ang belayer ay palaging isa sa aming mga sinanay na kawani!) at ang mga tao ay patuloy na nagbibigay sa umaakyat ng payo, paghihikayat, at ilang direktang magagandang vibes habang papalapit sila sa kanilang layunin. Kapag naramdaman ng isang umaakyat na sinubukan nila ang kanilang makakaya o naabot ang kanilang layunin, palagi silang tinatanong – "sigurado ka ba??" ng be-layer. Kadalasan, nagpapahinga sandali ang mga umaakyat at pagkatapos ay susubukan nang kaunti pa para makapunta nang kaunti pa – doon na ang may magagandang nangyayari talaga! 
Dahil sa kahanga-hangang hamon ng Tore, ang pag-akyat ay naging mahalagang bahagi ng aming ginagawa sa Camp Marston simula pa noong unang bahagi ng dekada 90. Noon, ang bahagi ng pag-akyat ay gawa sa plywood na nakakabit sa ilang lumang Puno ng Pino. Magiliw itong pinangalanang West Face, at kahit medyo magaspang at umuugoy sa hangin, ito ay isang popular na lugar para sa mga camper upang hamunin ang kanilang sarili na maabot ang kanilang mga layunin. Ang kasalukuyang Climbing Tower ay itinayo ng mga boluntaryo at kawani noong Tagsibol ng 1996 at nanatiling sentro ng kampo mula noon.
Maraming kamangha-manghang kwento tungkol sa mga camper na umaakyat sa tore, na nalalampasan ang mga takot, at nagbibigay-inspirasyon sa iba sa pamamagitan ng pagtatakda ng isang layunin at pagbibigay ng lahat ng kanilang makakaya upang maabot ang layuning iyon – mayroon ka bang kwento tungkol sa iyong karanasan sa Marston Climbing Tower??
