Ang mga alaala ko sa mga campout ng Adventure Clubs kasama ang aking ama ay ilan sa mga pinakamahalaga sa akin mula noong aking pagkabata. Ang paggawa ng isang bagay na kakaiba kasama lamang ang aking ama ay palaging espesyal dahil nagtrabaho siya nang husto sa kanyang karera ngunit hindi niya pinalampas ang paglalaan ng oras upang magsaya sa mga paglalakbay na ito at iwanan ang lahat ng iyon upang magtuon sa de-kalidad na oras na magkasama. Naaalala ko na pareho kaming nagkaroon ng mga panghabambuhay na kaibigan sa pamamagitan ng programang ito at ng Y. Nang sa wakas ay sapat na ang edad ng aking anak na babae upang lumahok sa Adventure Clubs, sinamantala ko ang pagkakataong gumugol ng oras kasama siya at ibahagi sa kanya ang ilan sa mga karanasang ibinahagi ko sa aking ama, at gumawa ng mga bagong kaibigan para sa aming dalawa sa proseso. Ang kakayahang lumabas sa pang-araw-araw na gawain at magbuklod sa ilalim ng mga bituin, sa sariwang hangin, at pabagalin ang buhay nang ilang sandali, nang kaming dalawa lamang, ay isang walang kapantay na karanasan na may napakalaking halaga sa relasyon sa pagitan ng isang ama at anak. Kami ng aking anak na babae, at ng aking ama, ay lubos na nagpapasalamat sa Y for Adventure Clubs. "Mga Kaibigan Magpakailanman."

Ang pagsali sa programa ng Adventure Club ang pinakamagandang desisyon na nagawa ko bilang isang magulang. Ito ay isang karanasan ng pagbubuklod na walang katulad. Sa loob ng pitong taon, sumama ako sa mga pambihirang nakakatuwang pakikipagsapalaran sa labas kasama ang aming mga anak na babae. Sila ngayon ay mga babaeng nasa hustong gulang na, at ginugunita ko ang maraming mahahabang katapusan ng linggo nang may labis na pagmamahal, at itinuturing itong pundasyon ng kanilang mga pagkabata. Ang mga pangyayaring iyon ay nagpatibay din ng matalik na pagkakaibigan sa pagitan ng mga ama, at mahigit dalawang dekada ang lumipas, ang ilan sa mga lalaking iyon ay kabilang pa rin sa aking pinakamatalik na kaibigan. At para sa marami sa amin na mga ama, ipinakilala sa amin ng Adventure Clubs ang natatanging mahika ng Y, at kung paano ito makikinabang sa mga pamilya at sa aming komunidad sa napakalalim at pangmatagalang paraan. Ngayon, ilan sa amin na labis na nasiyahan sa mga campout na iyon kasama ang aming mga anak ay naglilingkod nang sama-sama sa Rancho Family YMCA Board of Advisors, kung saan ang isa sa aming mga layunin ay tiyakin na ang mga programang tulad ng Adventure Club ay patuloy na uunlad at maglilingkod sa mga pamilya mula sa lahat ng antas ng pamumuhay, tulad ng ginawa nito para sa amin. Sa aming tahanan ay nakasabit ang isang shadow box na ginawa ng aking asawa pagkatapos tumanda ang aming mga anak na babae mula sa Adventure Club, upang parangalan at alalahanin ang mga mahahalagang taon na iyon.

Mayroong tunay na mahiwagang bagay sa pag-iwan sa mundo at pagpunta sa kagubatan kasama ang iyong anak at iyon ang iniaalok ng Adventure Clubs. Ang aming pinakahuling camping trip ay ganoon talaga — purong mahika. Mula sa sandaling iniimpake namin ang sasakyan, ang kanyang pananabik ay isang bagay na nasasalat, isang umuugong na enerhiya na mas nakakahawa kaysa sa anumang kanta sa apoy sa kampo. Hindi ko malilimutan ang hitsura ng kanyang mukha nang sa wakas ay huminto kami sa aming campsite. Ang kanyang mga mata, nanlalaki sa pagkamangha, ay pinagmasdan ang matatayog na pino at ang malawak at bukas na kalangitan. Ang pag-aayos ng tolda ay naging isang pagtutulungan, isang malamya ngunit masayang sayaw ng mga poste at tulos. Ang kanyang maliliit na kamay, na sabik na tumulong, ay isang matamis na paalala kung gaano kabilis siyang lumalaki. Habang lumulubog ang araw, umupo kami sa tabi ng apoy kasama ang aming Circle, ang mga nagliliyab na apoy ay nagpipinta sa aming mga mukha sa kumikislap na liwanag. Nag-ihaw kami ng mga marshmallow hanggang sa maging ganap na malagkit at nagkuwento ng mga kwento mula sa katawa-tawa hanggang sa nakakatakot. Sa tahimik na sandaling iyon, habang nagsisimulang bumalot ang mga bituin sa kadiliman sa itaas, ang karaniwang mga pang-abala sa buhay—mga telepono, iskedyul, at mga listahan ng dapat gawin—ay biglang natunaw. Kami lang, ang apoy, at ang napakalawak at payapang ilang. Ang paggising sa huni ng mga ibon sa halip na alarm clock at makita ang mundong naliligo sa malambot na liwanag ng umaga ay isang regalo. Ginugol namin ang araw sa paggalugad, pagtalon sa mga bato sa isang mala-kristal na lawa, at pagkamangha sa maliliit na kababalaghan ng kalikasan na ituturo niya nang may sigasig. Ang pagtingin sa mundo sa pamamagitan ng kanyang mausisang mga mata ay isang malalim na karanasan. Ang mga paglalakbay na ito ay higit pa sa isang bakasyon; ang mga ito ay mga pagkakataon upang kumonekta sa mas malalim na antas, upang lumikha ng mga alaala na alam kong pareho naming pahahalagahan habang buhay. Ito ay isang malakas na paalala na kung minsan ang pinakadakilang mga pakikipagsapalaran ay hindi tungkol sa destinasyon, kundi tungkol sa kung sino ang iyong makakasama sa paglalakbay.