Napakaraming
Mahalin
Australia
may magagandang dalampasigan, mainit na panahon, at
Mabubuting tao pero wala itong CAMP!
Taon taon
Tinatanong ako ng mga tao, "Bakit naman ako magtatrabaho sa kampo imbes na tumira sa Australia?" Madali lang ang sagot... dahil... Mahal ko ang kampo! Ang aking
Ang bakuran ay puno ng mga batang nagtatawanan, nakangiti, at nasisiyahan sa kanilang kabataan. Gugugulin ko ang araw ko para makakita ng mga camper paggawa
mga kaibigan at ang pagiging pinakamahusay na bersyon ng kanilang mga sarili - at oo, tinutulungan ako ng camp na gawin iyon
ganun din!
mahal ko
nakikita ang mga camper na bumabalik bawat taon na handa na ibahagi ang kanilang mga kwento, mas lalo pang
alaala at tamasahin ang kanilang tag-init. Isa sa mga pinakamagandang bahagi ng aking linggo ay sa pagbubukas
apoy sa kampo. tumingin ako 
paligid at makakita ng pamilyar
mga mukha; medyo matanda na at medyo maingay pero pareho pa rin ang batang handa para sa
pakikipagsapalaran at kasiyahan! Napakagandang pakiramdam na
sumigaw, "YOOOOO" at marinig,“Surf’s Up, Dude†umalingawngaw pabalik sa akin!!!
Sa pagsasara
seremonya na lagi kong sinasabi "Ang paborito kong bagay sa kampo ay ang makakita ng mga taong
hindi kailanman itinadhana na magkita at maging magkaibigan. Pinagsasama-sama ng kampo ang mga tao at ipinapakita sa amin
na ang mundo ay puno ng mga taong nagmamalasakit sa isa't isa at naghahangad ng
pinakamahusay para sa kanilang sarili at sa lahat ng nakapaligid sa kanila.
Walang katulad ang kampo sa ibang lugar!
Ako ay isang
isang nasa hustong gulang na mahilig pumasok sa trabaho araw-araw dahil hindi ito trabaho. Ang kampo ang
ang mundo ay kung paano ito dapat mangyari; Masaya!
Huwag ipakita
Ang nanay ko, umaasa pa rin siyang makakauwi ako balang araw! 🙂
