Kilalanin si Nicole Workman
Sa edad na 30, naging maayos na ang lahat para kay Nicole Workman. Siya ay kasal sa isang kahanga-hangang lalaki, biniyayaan ng isang anak na lalaki at isa pang anak, natamo ang kanyang pangarap na trabaho bilang isang guro, at nakamit pa ang kanyang layunin na tumakbo ng half marathon sa pamamagitan ng pagsasanay sa Toby Wells YMCA sa San Diego. Pagkalipas ng dalawang taon, nagbago ang lahat para sa kanya.
Noong Oktubre 2015, nagsimula siyang makaramdam ng pagkahilo habang nagtuturo sa kanyang silid-aralan. Walong linggo na siyang buntis noon at hindi niya ito pinansin. Gayunpaman, ilang oras ang lumipas nang may sakit pa siya, dinala siya ng kanyang asawa sa ospital. Una siyang na-diagnose ng mga doktor na may matinding migraine dahil sa pagbubuntis. Sa pagtatapos ng linggo, buhol-buhol ang kanyang pananalita at hindi siya makalakad. Bumalik siya sa ospital para sa isang brain scan na agad siyang dinala sa ICU. Ang scan ay nagpakita ng isang cavernous malformation sa kanyang brain stem – sa madaling salita, nabasag ang mga huminang daluyan ng dugo at nagsimulang magdugo, na nagdulot ng hemorrhagic stroke. Si Nicole ay isinakay sa isang medi-vac flight patungong Arizona upang sumailalim sa emergency brain surgery, kung saan dalawang doktor lamang sa bansa ang sinanay upang tugunan ang kanyang kondisyon. Isa sa tatlong tao ang hindi nakakaligtas sa ganitong uri ng operasyon.
“Sa loob ng 72 oras, ang aming pamilya ay nagbago magpakailanman at ang aking asawa ay naiwan na nag-iisip ng buhay na wala ang kanyang asawa at hindi pa isinisilang na anak,” aniya. Nakaligtas si Nicole at ang kanyang sanggol sa operasyon, ngunit hindi rin walang mga komplikasyon. Si Nicole ay dumaranas ng matinding sakit – hindi makalakad, makapagsalita o makaramdam ng kahit ano sa kanyang kaliwang bahagi. Bumalik siya sa San Diego upang simulan ang paggaling, kasabay ng paglipat ng kanyang asawa sa Texas upang kumpletuhin ang kanyang programa sa pagsasanay sa medisina ng Army.
“Kailangan kong maging sapat ang lakas para manganak at sapat ang lakas para kargahin ang aking bagong silang na sanggol,” sabi ni Nicole. Naaalala niya ang “pagbubuhat ng mga sako ng bigas para gayahin ang pagbubuhat ng sanggol at paglalaro para patatagin ang aking nanginginig na mga kamay. Nahihirapan akong palakihin ang aking 10-taong-gulang na anak na lalaki habang tatlong buwan pa lamang akong buntis.”
Ang YMCA
“Kailangan ko ng paraan para manatiling aktibo at, higit sa lahat, ng motibasyon para ipagpatuloy ang aking paggaling. Ang aking pamilya ay tiyak na motibasyon para sa akin, ngunit may kulang. Sa loob ng maraming taon ay dumadalo ako sa YMCA, at ang pag-eehersisyo ang palaging naging aking masayang labasan. Ngunit, anim na buwan na ang nakalipas mula noon at napagpasyahan kong oras na para bumalik.” Nanganak siya ng isang napakalusog na sanggol na lalaki noong Mayo 5, 2016.
Pagkatapos ng stroke, may pagkakataon pa para mabawi ang kusang-loob na kontrol sa kalamnan, at alam ni Nicole na lumiliit na ang kaniyang bintana. Kailangan pa rin niya ng tungkod para makalakad at ang kaniyang balanse ay hindi matatag.
“Napakahirap at nakakahiya na makita akong nahihirapan, nadadapa, at umiiyak pa nga. Dati kaya kong tumakbo ng 16 na milya!” sabi ni Nicole.
Sa pakikipagtulungan sa YMCA, isinama ni Nicole ang kanyang ama sa isang programa sa pag-eehersisyo na akma sa kanyang mga kakayahan. Itinabi siya ng ama kay Deb, isang personal trainer sa Toby Wells YMCA.
“Ano pa nga ba ang masasabi ko tungkol kay Deb, maliban sa binago niya ako. Ibinalik niya ang aking kumpiyansa. Nagbigay siya ng mga limitasyon para sa akin na hindi ko inakala na posible,” sabi ni Nicole. “Mula sa pag-iika-ika papunta sa Y gamit ang tungkod hanggang sa pagtakbo paikot dito, hindi ako hinayaan ng mga staff na mabigo. Akala ko nawalan na ako ng gana sa pagtakbo, na kailangan kong maging ibang tao, na wala na ang “dating Nikki.”
“Minsan, habang nag-eehersisyo, tinanong ko si Deb kung tatakbo pa ba ako ulit. Tumigil kami sa ginagawa namin at naglakad papunta sa mga basketball court sa loob. Tumayo siya sa tabi ko at pinatakbo niya ako sa buong court nang mga limang beses, at nagpahinga pagkatapos ng bawat haba. Muntik na akong maiyak dahil akala ko hindi na kaya ng mga binti ko iyon. Pero nagawa naman nila.”
Tinulungan ako ng Y na maalala kung sino ako noon, at higit sa lahat, ipinaalala nito sa akin na maaari akong maging taong iyon muli. Ngayon, nagbubuhat na naman ako ng mga pabigat. Umaakyat at bumababa ako ng hagdan nang hindi nakakapit. Kaya kong gawin ang TRX! Hindi lang pisikal na kalusugan ang ibinigay sa akin ng Y – binago ng Y ang buhay ko at naging malaking inspirasyon sa aking landas tungo sa paggaling.”
Tagumpay
Nagsanay si Nicole para sa Hot Chocolate 15K at 5K Race sa San Diego noong Marso 26, 2017. Tumakbo siya kasama si Deb at ang kanyang asawa, na sabay na nagsasanay noong nasa Texas pa.
Mula sa aming Facebook page: Natapos na ba ang Hot Chocolate 15k/5k? Walang problema para sa Team Nikki. Salamat sa patuloy na pagbibigay-inspirasyon sa amin! https://www.facebook.com/MissionValleyYMCA/videos/10154523653639211/
Tingnan ang higit pang kwento nina Nikki at Deb: https://www.nbcsandiego.com/on-air/as-seen-on/Guest4pm0321_San-Diego-416776923.html
Nagbabalik-loob si Nicole
“Nangalap ako ng pondo para sa Y sa pamamagitan ng pagtakbo sa Hot Chocolate 15K. Sa tulong at suporta mula sa aking pamilya at mga kaibigan, sa aking asawa, sa aking trainer na si Deb, at sa kanyang kasintahan, na isa ring kahanga-hangang Y trainer, lahat sila ay tumakbo sa tabi ko at natapos ko ang karera. Mas mahirap ito kaysa sa inaakala ko ngunit kailangan kong patunayan sa aking sarili na kaya ko, at kasabay nito, kailangan kong tiyakin na ang iba na nangangailangan ng suporta… o tulong… o isang lugar upang muling matagpuan ang kanilang mga sarili… o mga kaibigang naniniwala sa kanila… ay nakakaranas niyan sa Y. Dahil ginawa ko nga, at walang hanggan akong nagpapasalamat. Sa tuwing gusto kong huminto habang nasa karera, tila alam ni Deb. Nandoon siya na nag-aalok ng tulong o simpleng pag-uusap para ilihis ang atensyon ko, o may mga salitang pampatibay-loob kapag pinakakailangan ko ito.”
Ang Y, lalo na si Toby Wells, ay higit pa sa isang gym para sa akin; ito ay isang lugar kung saan nagkaroon ako ng mga bagong kaibigan na hindi ako hinuhusgahan sa kung ano ang kaya o hindi ko kayang gawin. Hindi ako kailanman nahihiya o napapahiya kapag naroon ako. Pakiramdam ko ay may kapangyarihan ako at ipinagmamalaki ko kung sino ako ngayon, kung ano ang aking nagawa at inaasahan kong ipagpatuloy ang aking paggaling, magtakda ng oras kasama ang aking pamilya, mga kaibigan, at ang Y sa aking tabi.
