Nakaupo ako sa Detroit Metro Airport at hinihintay ang aking walang tigil na flight pabalik sa San Diego. Simula nang umuwi ako para sa aking high school reunion (ika-40) noong Martes ng gabi, araw-araw ay puno ng pamilya, mga kaibigan, at mga alaala ng unang 28 taon ng aking buhay sa Motor City.
Habang nasa daan, may nagsabing “mahigit kalahati ng buhay mo ay ginugol mo sa San Diego.”
Ang laging nakakamangha sa akin ay kung paano ka makakauwi at sa maraming paraan ay parang hindi ka na umalis. Ngayon, aaminin ko, mawawala ako sa pagsisikap na maglakbay nang wala ang aking Droid GPS at tiyak na nagbago na ang mga bagay-bagay. Ang bahay kung saan ko ginugol ang unang labing-isang taon ng aking kabataan sa 14830 Prairie ay nakatayo pa rin, ngunit wala nang iba pa. Alam kong matagal na ang nakalipas, ngunit malamang ay mayroong mahigit dalawampung bahay sa aming panig ng bloke sa pagitan ng Chalfonte at Eaton. Ngayon, anim na lamang ang nakatayo – at tatlo sa mga iyon ay nasira na at kailangang gibain (PUMUNTA DITO PARA SA MGA LARAWAN) . Ang Innelli's Grocery Store ay magiging isang magandang lugar para sa Detroit 187.
Ang pampublikong elementarya (Clinton) kung saan ako nag-kindergarten ay sarado at walang tao. Ang Katolikong elementarya na aking pinasukan mula baitang 1-5 ay nagsara maraming taon na ang nakalilipas at ginawang charter school. Ang hayskul na aking pinagtaposan ay nagsara isang taon pagkatapos kong magtapos noong 1970 at kalaunan ay naging charter school. Ngayon, ito ay nananatiling walang tao.
Ang pagmamaneho kahit saan patimog ng 8 Mile ay isang kamangha-manghang pagbubunyag ng mga hindi kanais-nais na katotohanan ng Detroit na kinakaharap ng aking kaibigang si Mayor Dave Bing araw-araw. Maraming tao ang nahaharap sa dating dakilang lungsod ng Amerika na ito. Hindi nalalayo ang diwa ng kakayahang gumawa na kahit ang pinakamatinding nagdududa ay naniniwalang makakabangon ang Detroit.
Pero, hindi lang ang Detroit ang naghahanap ng tulong.
Ngayon lang ako nakakita ng ganito karaming suburban restaurant, strip mall, gusali ng opisina, pabrika, at iba pa na bakante at may mga karatula na "For Sale" sa harap. Napakaraming taong nakausap ko ang nawalan ng trabaho pagkatapos ng 20-30 taon. Isang kaklase/kasama sa team ang nagkuwento tungkol sa kasalukuyan niyang part-time na trabaho na nagkakahalaga ng $8.00. Pareho kaming 58 taong gulang.
Naghahanda na ang eroplano para sumakay at ipagpapatuloy ko ito mamaya. Simple lang ang mensahe ko ngayong umaga: ang tahanan ang kinaroroonan ng puso. Ngayon, maglaan ng sandali para abutin at hawakan ang isang taong malapit at malayo.
Maraming salamat sa lahat ng bumati sa akin noong nakaraang linggo para sa ika-40 na Reunion Tour!
