Kilalanin sina Annette at Steve Cline sa loob ng anim na minuto. Binigyan niya sila ng pangalawang pagkakataon.
Kung matagal ka nang nag-aalangan na mag-ehersisyo, may mensahe si Annette Cline para sa iyo: Maging malakas at malusog ang pangangatawan, anuman ang iyong edad. Hindi natin alam, aniya, kung hihilingin sa atin na protektahan ang ating sarili o ang iba, o baka iligtas pa nga ang buhay ng isang mahal sa buhay.
Alam ni Annette ang kanyang sinasabi. Sa isang liham na isinulat niya sa Y, ikinuwento ni Annette kung paano sila ng kanyang asawang si Steve, na 26 taon na nilang magkasama, ay gumugugol ng isang tahimik at maginhawang gabi sa kanilang tahanan, nang lumingon siya at nakita ang walang buhay na mukha ni Steve at alam niyang tumigil na ang puso nito. Ibinahagi nina Annette at Steve ang kanilang kwento tungkol sa My Y sa amin, umaasang mabigyang-inspirasyon ang iba na maging seryoso sa kanilang kalusugan.
Higit pa mula kay Annette
"Sinabi sa akin ng mga doktor kalaunan na, sa katunayan, noong sandaling iyon ay inatake siya sa puso at namatay. Ang aking asawa ay buhay na ngayon at mahimalang nakabawi sa pisikal at mental na aspeto. Nakauwi na siya at malusog sa pisikal at mental na aspeto. Kami ay higit na nagmamahalan kaysa dati at nasasabik na lubos na samantalahin ang pangalawang pagkakataong ito na ibinigay sa amin."
Maraming beses na akong sinabihan ng mga doktor at medical staff na nailigtas ko ang buhay ni Steve at ang paggana ng utak niya sa mga minutong iyon na nagbigay ako ng CPR. Tinawag akong bayani. Hindi ko alam kung bayani nga ba ako. Ang alam ko lang ay nailigtas ko ang buhay ng asawa ko dahil malakas ang aking pangangatawan dahil sa regular na pagpunta sa mga klase ng strength at barbell sa YMCA. — Annette Cline
BASAHIN ANG BUONG TRANSCRIPT NG PANAYAM NG CLINE DITO
Annette:
Isang magandang gabi ng Pasko — Sabado ng gabi. Inilagay ko lang ang mga Christmas tree. Tuwang-tuwa ako. Magkatabi kaming nakaupo, kami ni Steve, sa sofa at nanonood ng video, at may kakaiba kay Steve. At sinabi ko, "Mahal ko, ayos ka lang ba?"
At sabi niya, “hindi naman talaga.”
Nagpatuloy kami sa panonood ng video at pagkatapos, bigla siyang napabuntong-hininga at umatras ang kanyang ulo, at tumigil siya sa paghinga. Niyugyog ko siya at sinabing, “Mahal ko, mahal ko!”
Hindi siya sumagot. Hindi siya humihinga.
Kinuha ko ang telepono. Yung 911 operator na iyon — lagi akong magpapasalamat, dahil kinausap niya ako na parang siya ang sarhento ko. Sabi niya, “Huwag kang mag-alala na masaktan siya. Kailangan mo siyang ibagsak.”
Kaya, nanalangin ako. Inilagay ko ang aking mga braso sa ilalim ng kanyang mga braso, at inihagis ko siya sa sahig. At sinimulan nila akong gabayan sa mga pagdiin sa dibdib. Ginamit ko ang lahat ng aking lakas at lahat ng aking pokus. At nagbilang sila kasama ko — bilang ng apat — at ginawa ko iyon, nalaman namin kalaunan, nang mga 6 na minuto.
Steve:
Alam mo naman lahat ng training na ginagawa niya, pati na ang mga bagay tungkol sa YMCA at lahat ng katulad niya, ang nagtulak sa kanya para maging isang taong kalmado at kalmado sa mga ganoong sitwasyon. Ibig kong sabihin, ilang tao ba, na nakakita lang ng asawa nila na namatay sa harap nila, ang may lakas ng loob na tumawag sa 911 nang mahinahon at mahinahong gawin ang lahat ng iminungkahi nila? Napakaespesyal na tao niyan.
Annette:
Nasa coma siya na dulot ng medikal na impluwensya. Noong ikatlong araw, lumabas siya, pero ang ginawa namin, isang grupo ng aming mga kaibigan, nagkita-kita kami kasama niya sa Zoom at kinausap namin siya at hiniling namin na bumalik siya sa amin, dahil kailangan namin siya. At kinabukasan, nagising siya sa kanyang koma.
Steve:
Malaking bagay iyon. Alam mo, ang timbang ko ay 210 pounds; siya naman ay 105 pounds, kaya natanggal niya ako sa trabaho, at pagkatapos ay nagawa niya ang anim na minutong CPR! Sa mga narinig ko mula sa mga taong nagbigay ng CPR, ang ibig kong sabihin, kahanga-hanga iyon! Alam mo, karamihan sa mga tao, kadalasan, ginagawa nila ang mga 2 minuto at pagkatapos ay ipinagpapalit nila sa iba at ginagawa ang 2 minuto. At ginagawa niya ito nang tuloy-tuloy sa loob ng anim na minuto at iyon ang mahalagang elemento hindi lamang para sa akin na mabuhay, kundi para sa akin na may aktibidad sa utak.
Annette:
Ang ginagawa ko sa Y sa loob ng maraming taon ay nakatulong din sa akin sa mental na pokus. Alam mo na, ang pagbubuhat ng mga pabigat — marami na akong nabasang artikulo tungkol sa kung gaano kahalaga ang pagbubuhat ng mga pabigat upang mapaunlad ang mga bahagi ng utak na may kinalaman sa pagkatuto, memorya, at pokus. At alam ko na nang gabing iyon, sa tuwing nagtutuon ako sa aking porma, pagbubuhat ng mga pabigat, pagsunod sa guro, at pagiging presente sa sandaling iyon, pagsunod sa mga tagubilin. Ang lahat ng iyon ay gumanap ng mahalagang papel sa aking pagiging handa para sa kung ano ang mangyayari.
Ang mga guro ay mahusay ang pagsasanay at napakapropesyonal. Pinapanatili nila kaming ligtas. Hinihikayat nila kami. Pinapanatili nila ang kanilang enerhiya, at lagi silang nandiyan. Makakaasa tayo sa pagkakaroon ng guro kapag pumapasok tayo sa klase. Bahagi sila ng responsibilidad kung bakit buhay si Steve ngayon — ang mga kahanga-hangang gurong iyon. At nasabi ko na rin sa kanila.
Kaya ganoon nga ang nangyari at, gaya ng nakikita ninyo, buhay siya at maayos ang kalagayan. Labis akong nagpapasalamat, labis akong nagpapasalamat na dinala ako ng buhay sa sandaling ito. Parang buong buhay ko ang naghanda sa akin para sa sandaling ito. Na nagawa kong maging bayani ni Steve at iligtas siya.
