Ni: Rivian Anderson
Hindi naging maayos ang pagsisimula ng isang bagong trabaho sa gitna ng isang pandemya. Noong Marso, sinimulan ko ang aking posisyon sa Youth and Family Services bilang isang Youth Systems Navigator para sa aming programang TAY Services. Ang TAY Services ay isang programang nakatuon sa pagsuporta sa mga kabataang nasa edad ng transisyon (TAY) na nahaharap sa mga hadlang sa tagumpay sa pagtanda, kabilang ang kawalan ng tirahan, pang-aabuso, at marami pang iba. Ang aming programa ay naglalayong tulungan silang mamuhay nang malusog at matagumpay. Nag-aalok kami ng makabago at epektibong mga programa sa isang ligtas at nakakaengganyong lugar.
Sa kabila ng aking pagmamahal sa trabaho at pagiging isang trabahong napapalibutan ng isang kahanga-hangang koponan, ang pag-aaral ng mga proseso nang online at ang pagpasok sa aking bagong tungkulin sa panahon ng krisis ay nagdulot ng sarili nitong mga natatanging hamon. Huwag mo akong intindihin nang mali, may ilang magagandang bagay din na nangyari. Ang pagtatrabaho mula sa bahay ay nagbigay sa akin ng higit na kalayaan upang matuto sa sarili kong bilis at gumugol ng oras sa pag-navigate sa maraming mapagkukunang magagamit ng mga kabataan sa San Diego. Gayunpaman, sa mga sandaling nakaramdam ako ng labis na pagkabalisa at stress (tulad ng marami sa atin sa panahong ito) nakatulong sa akin na manatiling nakaugat sa aking "dahilan".
Bago ako nagsimulang magtrabaho para sa YFS, dati akong kalahok. Bahagi ako ng transitional housing program para sa mga kabataang nasa pangangalaga ng pamilya. Nakita ko kung gaano kalaki ang naging epekto ng aking case worker at iba pang kawani sa aking sarili at sa iba pang mga kalahok at gusto kong maging bahagi nito. At ngayon, kasali na ako! Ang pagpasok sa pagtanda ay isang kritikal na panahon ng pag-unlad na maaaring maging mas kumplikado kapag ang isang kabataan ay kulang sa suportang network at nahaharap sa maraming hadlang. Ang lahat ng mga elementong ito, kasama ang isang pandaigdigang pandemya, ay nag-iwan sa marami sa ating mga kabataan na nahihirapang umunlad. Sa ngayon, sana ay mas madali para sa mga tao na matandaan na ang mga kalahok sa ating mga programa ay katulad din ng iba. Gusto nila ng pagmamahal, respeto, at kaligtasan. Pakiramdam ko ay nakikita ng ilang tao ang kanilang mga pagkukulang at nakakalimutan na sila ay tao rin. At aminin natin, talagang mahirap maging tao ngayon, kahit sino ka pa.
Sa kabila ng mga hamon ng pagtatrabaho nang malayuan, gustung-gusto ko ang oras na nakasama ko ang aking mga kalahok! Sila ang aking "dahilan". Hindi kapani-paniwalang masaksihan ang pagsisikap at dedikasyon na inilalaan nila upang mapabuti ang kanilang buhay at ang buhay ng kanilang mga pamilya. Hindi sila tumitigil sa paghanga sa akin sa kanilang pasasalamat at pagtitiyaga. Sa huli, narito ako para sa aking mga kalahok at iyon ang inaabangan ko araw-araw. Iyon ang nagpapanatili sa akin na patuloy na nabubuhay sa hindi mahuhulaan at kakaibang panahon ng buhay.
