Ni: Cori Dunton
Noong nakaraang tagsibol, napanood ko ang isang 9-taong-gulang na batang babae na may kulot na buhok na tumatakbo sa isang parke upang yakapin ang kanyang kapatid sa unang pagkakataon sa loob ng apat na taon. Si Sammy at ang kanyang kapatid ay nagkahiwalay dahil si Sammy ay nasa sistema ng pangangalagang pang-ampunan. Sa kasamaang palad, ang ganitong uri ng kawalan ng katarungan ay karaniwan para sa mga kabataang lumaki sa pangangalagang pang-ampunan. Nawawalan sila ng ugnayan sa mga mahal sa buhay; nahihiwalay sila sa kanilang mga kaibigan at pamilya at sa mga taong itinuturing nilang tahanan. Bago ang magandang araw na ito ng tagsibol, nakipagtulungan ako kay Sammy bilang isang Family Engagement Specialist sa Youth and Family Services Permanent Connections Program . Ang aking papel sa kanyang buhay ay suportahan siya sa muling pakikipag-ugnayan sa pamilya at iba pang mga suportang panlipunan na nawalan na siya ng ugnayan dahil sa pagiging nasa sistema ng pangangalagang pang-ampunan sa loob ng ilang taon.
Ang Permanent Connections Program ay umiiral upang tulungan ang mga pamilya na magtatag ng isang panghabambuhay na network ng suporta para sa mga bata at kabataan na nawalan ng koneksyon sa kanilang mga mahal sa buhay o nasa panganib na mawalan ng koneksyon sa pamamagitan ng paglalagay sa labas ng kanilang tahanan at komunidad. Upang maibigay ang pinakamahusay na posibleng suporta, ginagamit ng Permanent Connections ang mga kinikilalang modelo sa buong bansa na tinatanggap bilang kinakailangan para sa matagumpay na pagsasagawa ng gawaing ito. Kabilang sa mga modelong ito ang The Family Finding Model (binuo ni Kevin A. Campbell) at ang 3-5-7 Grief and Loss Model (binuo ni Darla Henry).
Sa kasalukuyan, mayroong mahigit 3,000 kabataan at mga bata sa sistema ng pangangalaga sa mga batang nasa ilalim ng pangangalaga sa San Diego. Para sa marami sa mga kabataang ito, ang pag-access sa kanilang kultura ng kapanganakan, kabilang ang mga relasyon sa mga indibidwal na kamukha nila at nagsasalita ng iisang katutubong wika, ay kadalasang mahirap maabot. Gayunpaman, kapag nabuo, ang mga relasyong ito ay nagiging gabay na puwersa para sa mga kabataang nasa pangangalaga, na nagpapahintulot sa kanila na bumuo ng isang pagkakakilanlan na nakaugat sa ibinahaging kasaysayan, mga halaga, at mga ritwal. Hindi lamang sinusuportahan ng mga relasyong ito ang legal na karapatan ng isang kabataan sa pamana ng kultura, nagbibigay din ang mga ito ng mahahalagang koneksyon na kailangan ng mga kabataan upang bumuo ng tiwala, bumuo ng kapital na panlipunan, at matiyak na hindi sila aalis sa sistema ng pangangalaga sa mga batang nasa ilalim ng pangangalaga nang walang permanenteng mga relasyon na kinakailangan upang malampasan ang pagiging adulto.
Noong nagsimula ako bilang isang Family Engagement Specialist, mahirap para sa akin na isipin ang isang buhay na walang access sa aking biyolohikal na pamilya o natural na suporta. Lumaki ako kasama ang tatlong magkakapatid, nagbahagi kami ng damit at nag-aaway-away at gumawa ng mga rollerblade dance routines na, hanggang ngayon, sa tingin ko ay maganda pa rin. Sa madaling salita, hindi ko pa naranasan ang buhay kung saan ang aking mga kapatid ay hindi isang pinto o kapitbahayan o tawag sa telepono ang layo. Ngunit kapag lumalaki ka sa sistema ng foster care, ang bawat bagong paaralan o bagong group home ay nagreresulta sa pagkagambala sa iyong buong buhay. Ang mga relasyong pinaghirapan ng isang kabataan na paunlarin ay kadalasang nawawala sa isang iglap at ang pamilyang kilala nila bago pumasok sa sistema ng foster care ay maaaring hindi alam ang kanilang bagong lokasyon o kung paano sila makokontak. Mayroong daan-daang dahilan kung bakit ang mga pamilya ay tuluyang nahihiwalay at nadidiskonekta sa mga kabataan sa foster care, at sa bawat dahilan na aking natutugunan, sinimulan kong maunawaan kung gaano kahalaga ang mga koneksyon habang-buhay para sa mga kabataang nasa pangangalaga.
Nagkaroon ako ng pribilehiyong makatrabaho ang mga kahanga-hangang kabataan at pamilya noong ako ay nasa Permanent Connections. Nakasama ko sila sa paglalakad kasama ang mga indibidwal na ito, tinutulungan silang magtatag ng mga bagong relasyon at muling kumonekta sa pamilyang inakala nilang hindi na nila makikita muli. Nakita ko mismo ang nakapagpapabagong kapangyarihan ng mga relasyon; kung paano sila nag-aalok ng isang ligtas na lugar na mapupuntahan, isang matibay na pundasyon na pagbubuo ng ating mga buhay.
Noong nakaraang tagsibol, habang tumatalon si Sammy sa parke, hindi ko lang pinapanood ang isang 9-taong-gulang na batang lalaki na muling nakikipag-ugnayan sa kanyang kapatid na babae. Pinapanood ko ang isang pagbabago sa hinaharap sa harap ng aking mga mata. Pinapanood ko ang panghabambuhay na suporta at pagmamahal na namumulaklak, pinapanood ko ang kanyang katatagan na lumalago, pinapanood ko ang mga pagkakataon para sa kanyang hinaharap na tumaas nang sampung beses.
Si Cori ang Direktor ng Programa ng YFS Permanent Connections. Mayroon siyang Masters sa Social Work at naglilingkod sa komunidad ng San Diego sa nakalipas na 7 taon. Masigasig siya sa pagbabago ng sistema ng pangangalaga sa mga batang nasa pangangalaga at pagtiyak na ang mga kabataang nasa pangangalaga ay nabibigyan ng bawat pagkakataong umunlad. Tuwing Sabado at Linggo, makikita mo si Cori na nagro-rollerblade sa paligid ng baybayin (mag-ingat ka, hindi pa rin niya alam kung paano magpreno).
