Ni: Kristina Halmai-Gillan, LMFT
Maraming mga iniisip at emosyon ang gumugulo sa isip ko habang naghahanda ang mga pamilya at mga bata na "balik sa paaralan." Ano nga ba ang ibig sabihin nito habang nabubuhay sa gitna ng pandemya ng COVID-19? Ano kaya ang magiging hitsura ng paaralan? Paano ako makapaghahanda at paano ko maihahanda ang aking mga anak? Paano natin ito babalansehin?
Alam natin na ang taong pasukan na ito ay magiging iba kumpara noong nakaraang tagsibol kung kailan tayong lahat ay nahaharap sa isang krisis sa kalusugan ng publiko at pisikal na malayo sa ating mga sosyal na lupon. Ang mga estudyante ay pinauwi at inihiwalay sa kanilang mga kapantay at mga kampus. Ang mga matatanda ay napilitang magtrabaho mula sa mga mesa sa kusina, mga sofa, maging sa mga labahan. Ang ilan na itinuring na mga essential worker ay ipinagdiwang habang tinatahak nila ang labas ng mundo upang mabigyan ang kanilang mga komunidad ng pagkain, tirahan, mga paghahatid, pangangalagang medikal at iba pang mga mahahalagang bagay. Lahat tayo, sa takot at pagkabalisa, ay sinusubukang unawain ang isang virus na halos wala tayong alam tungkol dito. Para itong isang mabilisang hamon sa kalusugan ng publiko! At para sa ilan, isang kolektibong trauma.
Kaya heto na tayo, patapos na ang kakaibang tag-init na ito habang nagsisimula tayong lumipat patungo sa bagong taon ng pasukan at isa na namang semestreng walang katiyakan. Personal kong naiisip ang maraming senaryo habang ang aking utak ay nakikipagbuno sa hindi alam, babalik ba ang aking mga anak nang full-time, magiging hybrid ba ito, ano ang mangyayari kung may isang tao sa kampus na mahawa ng virus…gaano kalaki ang posibilidad na magkaroon ng isang buong taon ng virtual learning? Wala na akong mas maraming sagot ngayon kaysa noong anim na buwan na ang nakalilipas. Gayunpaman, ang naiiba ay ang aking pananaw.
Sa halip na kumapit sa kung ano ang HINDI, maaari nating baguhin ang pananaw na ito bilang paghahanda sa "pagkatuto sa panahon ng pandemya." Ang pagbabagong ito ay tiyak na hindi nagbibigay ng anumang ginhawa o sumasagot sa anumang mga katanungan ngunit maaari tayong bigyan ng pahintulot na umatras para sa isang malawak na pananaw sa kolektibong karanasang ito.
Bilang mga magulang ng isang mag-aaral sa ika- 8 at ika-4 na baitang, at bilang isang propesyonal sa kalusugang pangkaisipan, ibinabahagi ko ang aking mga intensyon sa pag-asang mapapawi nito ang anumang mga alalahanin na nararanasan din ng mga kapwa magulang at makakatulong din sa atin na manatiling matatag habang nagpapatuloy tayo sa malayuang pag-aaral kasama ang ating mga anak (na palaging nagbabantay sa atin para sa mga pahiwatig kung paano haharapin ang kawalan ng katiyakan).
1) Hindi na ito magiging paaralan gaya ng dati nating pagkakakilala. Ito ay magiging isang pagkakataon sa pagkatuto para sa mga mag-aaral at tagapag-alaga.
2) Maaari tayong maging mausisa kung ano ang magiging karanasang ito, sa halip na awtomatikong mahulog sa isang away, pagtakas, o pagtigil ng reaksyon.
3) Hindi natin kailangang umasa ng perpeksyon mula sa ating mga anak. At hindi ko rin aasahan ang perpeksyon mula sa aking sarili o sa aking kapareha. Mas malayo ang mararating ng habag. Kung gusto ng isang bata na magtrabaho nang patiwarik sa sopa, ayos lang.
4) Maaari tayong magkaroon ng growth mindset. Ang ating mga anak ay matututo nang higit pa sa akademiko. Matututo sila ng kakayahang umangkop at kakayahang umangkop at magkakaroon ng katatagan, na pawang mahahalagang kasanayan sa buhay.
5) Maaari tayong maghanda ng mga simpleng espasyo para sa pag-aaral gamit ang mga kagamitan at subukang bawasan ang mga pang-abala, nananatiling bukas upang gumawa ng mga pagbabago at pagsasaayos na tiyak na darating.
6) Maaari tayong makipag-usap nang hayagan at tapat sa mga guro ng ating mga anak upang makagawa tayo ng makatwirang plano sa pag-aaral na akma sa mga natatanging sitwasyon ng bawat pamilya. Tayo ang ating sariling tagapagtaguyod.
7) Bibigyan natin ng pansin ang "pagsisikap" na patuloy na gagawin ng ating mga anak. Ang pagsisikap na inilalaan nila sa pag-aaral at patuloy na pag-angkop sa mga pangangailangan sa kalusugan ng publiko. Ang pagkilala sa kanilang pagsisikap ay susuporta sa matibay na koneksyon at ugnayan ng pamilya.
8) Maaari tayong mag-iskedyul ng mga "pagtitipon ng pamilya" upang makipagtulungan sa ating mga anak upang masabi nila sa atin kung ano ang epektibo at kung ano ang hindi. Kailangan nating makinig at magmasid nang may habag upang malutas natin ang mga problema.
9) Kailangan nating maglaan ng oras para sa ating sarili. Kahit na 15 minutong biyahe lang nang mag-isa habang pinapatugtog ang ating paboritong kanta.
10) Babagal tayo nang isang hakbang upang manatiling nakatuon sa mas malawak na larawan at hindi mahuli sa maliliit na detalye...at paulit-ulit na babagal kapag kailangan nating i-reset ang ating mga sarili.
Ang mga ugnayan sa ating mga anak ay mas mahalaga kaysa sa anumang bagay. Binabantayan tayo ng ating mga anak at natututo mula sa ating mga saloobin at kilos. Bilang mga magulang, kailangan nating gawin ang ating makakaya upang maging modelo ng lakas at biyaya sa mga panahon ng kawalan ng katiyakan at gawin ang ating makakaya upang mapadali ang kanilang malusog na pag-unlad. Naniniwala ako na ang lahat ng mga mag-aaral na naghahanda para sa pagbabalik sa pag-aaral ay susubukan ang kanilang makakaya upang pamahalaan ang mga inaasahan ng kanilang mga guro at paaralan. Para sa ilan, ang malayuang pag-aaral ay magiging isang malaking hamon. Para sa iba, ito ay magiging mas mainam kaysa sa pag-aaral sa loob ng kampus. Ito ay magiging isang magulong taon ng akademiko at tiyak na inaasahan kong mapipilitan ka sa aking mga limitasyon. Kung sa tingin mo ay nangangailangan ang iyong pamilya ng mas maraming suporta, makipag-ugnayan sa iyong support network o sa isang propesyonal. Sama-sama tayong lahat sa sitwasyong ito at maaari nating suportahan nang may habag ang ating mga anak.
Kristina Halmai-Gillan, LMFT Nagsisilbing Clinical Innovation Consultant para sa YMCA Youth & Family Services sa San Diego. Si Kristina ay partikular na masigasig sa pagbibigay sa mga kabataang kulang sa resources ng mga pagkakataong nararapat sa kanila upang matukoy nila ang kanilang mga interes, mabuksan ang kanilang potensyal, at sa huli ay makapag-ambag sa ikabubuti ng lahat. Sinusuportahan din niya ang pagpapaunlad ng kawani at naniniwala sa isang kultura sa lugar ng trabaho na nakabatay sa relasyon. Si Kristina ay nagtrabaho bilang isang clinician nang mahigit 15 taon sa iba't ibang setting kabilang ang residential at drug use treatment.
