Ang Mayo ay Pambansang Buwan ng Pangangalaga sa mga Bata, isang kampanya upang bigyang-diin ang mga pangangailangan at dagdagan ang kapakanan ng mga kabataan sa sistema ng pangangalaga sa mga bata. Sa buwang ito, magbabahagi kami ng isang serye ng mga post sa blog na susuriin nang malaliman ang isyu.
Naranasan mo na bang humiram ng $50? O nagkaroon ng problema sa sasakyan at kinailangang humingi ng pabor sa isang kaibigan o kapamilya? Karamihan sa atin ay mapalad na alam kung sino ang eksaktong tatawagan natin sa ganitong sitwasyon. Gayunpaman, maraming kabataan sa sistema ng kapakanan ng bata ang nawawalan ng malay kapag tinatanong ng parehong tanong.
Sa buong Estados Unidos, nilalayon ng mga sistema ng kapakanan ng bata na makinabang ang mga bata sa pamamagitan ng pag-alis sa kanila mula sa mga kapaligiran ng pang-aabuso at kapabayaan. Gayunpaman, ang katotohanan kung paano gumagana ang bawat sistema ay maaaring lumikha ng mga hindi inaasahang bunga kapag ang mga bata ay nahiwalay sa mga kapatid at/o lumipat sa loob at labas ng mga group home o foster home nang maraming beses. Ang kawalang-tatag at pakiramdam ng pagkawala ng koneksyon na nagmumula sa mga sitwasyong iyon ay may malaking epekto sa kanilang kakayahang magtagumpay sa paaralan, bumuo ng matibay na relasyon, at matagumpay na lumipat sa pagtanda.
Ipinakita ng pananaliksik mula sa Harvard's Center for the Developing Child na ang makabuluhang pakikipag-ugnayan sa mga indibidwal na sumusuporta ay makakatulong sa mga kabataan na magkaroon ng katatagan sa harap ng trauma. Bilang bahagi ng isang pandaigdigang kilusan na nakatuon sa pag-unlad ng kabataan at pagtulong sa lahat ng kabataan na mahanap ang kanilang potensyal, sinusuportahan ng YMCA ng San Diego County ang mga kabataang nasa pangangalaga ng pamilya gamit ang iba't ibang programa na nagdudulot ng katatagan sa magulong at hindi mahuhulaang realidad na kanilang naranasan.
Isa sa mga programang iyon, ang host housing , ay isang partikular na punto ng pagmamalaki para sa YMCA Youth & Family Services . Ang modelo ng host housing ay nagbibigay ng therapeutic support at mga stipend na nagpapahintulot sa isang kabataang nasa pangangalaga, na may edad 18-21, na patuloy na manirahan kasama at palakasin ang mga ugnayan sa isang mapagmalasakit at sumusuportang nasa hustong gulang. Sa pamamagitan ng makabagong pamamaraang ito sa transitional housing, nararanasan ng mga kabataan ang katatagan, naninirahan sa isang kapaligirang sumasalamin sa isang buo na pamilya, pinapataas ang kanilang kagalingan, at iniiwasan ang posibilidad ng mga pagkagambala sa pabahay o isang karanasan sa kawalan ng tirahan. Ang host housing ay nagbibigay sa mga kabataang nasa pangangalaga ng isang kritikal na "palugit na panahon" kung saan maaari nilang unti-unting mapataas ang kanilang mga kasanayan sa malayang pamumuhay sa isang sumusuportang kapaligiran, tulad ng marami sa kanilang mga kapantay na hindi kasangkot sa sistema ay mapalad na maranasan. Sa katunayan, ipinapakita ng pinakabagong ebidensya na ang mga batang Amerikano, na may edad 18-34, ay mas malamang na manirahan kasama ang kanilang mga magulang kaysa sa anumang iba pang sitwasyon sa pamumuhay. ( 1 )
Ang mga kabataang nasa programa ay tumatanggap ng gabay upang mapataas ang kanilang mga kasanayan sa pamumuhay nang mag-isa at emosyonal na suporta upang mapataas ang kanilang kagalingan at suportahan ang pagkamit ng kanilang mga layunin. Binubuo rin nila ang kanilang katatagan sa ekonomiya sa pamamagitan ng $500 na buwanang stipend upang mabayaran ang mga pangangailangan na nakakatugon sa mga pangunahing pangangailangan kasama ang mga ipon na naipon sa paglabas.
Ang mga host family ay may access sa mga kawaning may mataas na pagsasanay 24/7 upang tumugon sa anumang pangangailangan, lalo na sa panahon ng krisis, kasama ang buwanang pag-check-in, at pagsasanay sa pakikipagtulungan sa mga kabataan upang matiyak na ang kaayusan sa pabahay ay napapanatili. Makakatanggap din sila ng $500 buwanang stipend upang mabawi ang ilan sa mga gastos ng isang kabataan sa bahay.
Napatunayang matagumpay na ang unang paglalagay ng tirahan sa host. Nagawa ni Iris* na patuloy na tumira kasama ang kanyang ampon na ina pagkatapos niyang mag-18 taong gulang, at ang kanyang housing case manager ay nakipagtulungan nang malapit sa buong pamilya upang malutas ang mga karaniwang alitan sa pamilya na lumilitaw sa mga magulang/tagapag-alaga at kabataan kapag sila ay nasa proseso ng pagiging adulto. Simula noon, lumipat na si Iris sa kanyang sariling kaayusan sa pamumuhay at nagagawang ituloy ang kanyang buhay dahil alam niyang mapapanatili niya ang mga panloob na kasanayan at panlabas na suporta na humantong sa kanyang kalayaan.
Magiliw na ginugunita ni Iris ang kanyang karanasan at ang relasyong nabuo niya sa kanyang case manager. “Gustung-gusto ko na ang aking housing worker ay hindi lamang nagmalasakit sa pagsuporta sa akin noong panahon na para lumipat sa pamumuhay nang mag-isa, kundi nagmalasakit din siya sa aking kapakanan. Kahit na wala na ako sa programang ito, siya pa rin ang magiging paborito kong taong nakatrabaho ko.”
Para sa karagdagang impormasyon tungkol sa pabahay para sa mga host, kabilang ang pagho-host ng sarili ninyong kabataan, kontakin si Amanda Mizer sa amizer@ymca.org o bisitahin ang aming webpage dito.
*binago ang mga pangalan para sa privacy
PARA MAGBASA PA TUNGKOL SA PAMBANSANG BUWAN NG PANGANGALAGA SA MGA TAGAPAG-ALAGA, I-CLICK ANG MGA BLOG POST SA IBABA:
PAMBANSANG BUWAN NG PANGANGALAGA SA MGA TAGAPAG-ALAGA: ISANG 'TULAY' TUNGO SA KATATAGAN
PAMBANSANG BUWAN NG PANGANGALAGA SA MGA TAGAPAG-ALAGA: MGA NULONG-LOLO NA NAGPAPALAKI NG MGA APO
